Ten deser wygląda jak z cukierni. Nie ma cukru ani żelatyny, a znika w chwilę

Odkąd robię ten pudding waniliowy, to zwykły budyń poszedł w odstawkę. Nowy deser kusi gęstą, schłodzoną konsystencją i gorącym sosem na wierzchu. Każdy chwali i prosi mnie o przepis na ten smakołyk.

Jakie zalety ma pudding waniliowy?

Ten deser efektownie prezentuje się na stole i wygląda jak kupiony w cukierni. Jednak robię go bez trudu z kilku składników. Natomiast jego schłodzenie zabiera co najmniej 2 godziny. Do przygotowania tego smakołyku nie używam żelatyny, ale wsypuję mąkę ziemniaczaną, która zagęszcza i wiąże składniki.

Ma też wpływ na gładką konsystencję deseru. Smakuje on dużo lepiej niż kupny budyń z torebki. Ma naturalny skład i smak prawdziwej wanilii. Pudding jest też delikatnie słodki i najlepszy po schłodzeniu w lodówce. Wówczas jego struktura jest sprężysta i zwarta.

Deser polewam gorącym sosem, który robię z kakao i miodu. Można tu użyć zamiennie syropu klonowego, który doda ciekawego smaku. Połączenie sosu z dobrze schłodzonym puddingiem daje wyborny efekt. Deser jest niskokaloryczny, bo biały cukier zastępuję tu erytrytolem, czyli naturalnym zamiennikiem cukru.

Jak zrobić taki deser?

Przygotowanie deseru zaczynam od wymieszania żółtek, erytrytolu i skrobi ziemniaczanej z częścią mleka tak, by nie było grudek. Następnie resztę mleka zagotowuję z ekstraktem z wanilii, a gdy zacznie wrzeć, to wlewam wcześniej wymieszane mleko ze skrobią i pozostałymi składnikami. Cały czas energicznie mieszam i gotuję na małym ogniu przez około 2 minuty.

Gdy pudding zgęstnieje, przelewam go do zwilżonych wodą miseczek. Dzięki temu później łatwiej będzie go wyjąć. Pudding w miseczkach zostawiam do ostygnięcia, a potem wstawiam na co najmniej 2 godziny do lodówki. Po upływie tego czasu szykuję sos z kakao, miodu i gorącej wody. Polewam nim pudding wyjęty z miseczek i od razu podaję.